Welcome to Gaia! ::

hii mensen ik wil graag een beginstuk van mijn verhaal posten en jullie meningen er over horen via pm oke? tnx greets casandra...
hieer komt het hope u like it 3nodding redface

Tanisa's verhaal.


Op een warme zomerdag liep er een meisje in een bos. Ze was 18 jaar en ze had lang
donker bruin golvend haar net geen zwart. Je kon zien dat iets haar bezig hield .
Ze had een nadenkende uitdrukking op haar gezicht. Haar naam was Tanisa De la Praise.
Ze zag er leuk uit. Ze had een mooi regelmatig kleurtje. Licht bruin. Ze had een lichte
wipneus en ze was ongeveer 1.70 meter lang. Ze had sprekende ogen . Groen blauw . Dat
was dichtbij de kleur van haar ogen. Als je Tanisa kende kon je aan de kleur van har ogen
zien in wat voor humeur ze op dat moment was. Als ze nadacht waren haar ogen midden
tot donkerblauw. Als ze blij was waren har ogen hel blauw en sprankelend. Als ze
boos of heel kwaad was weken haar ogen af naar groen. hoe feller het groen hoe bozer ze was. Tanisa was een wees. Haar ouders waren omgekomen toen zij nog een baby was. Tenminste dat is haar altijd verteld. Maar Tanisa wist sinds kort wat er echt gebeurt was gebeurt. Haar moeder was niet omgekomen in een brand, maar heel primitief voor die tijd op
een van de allerlaatste brandstapels. Er was veel ontdekt en de mensen gaver er niet
meer om of iemand nu wel of niet en heks was. Het was de laatste paar jaar 'in' om
boven natuurlijke krachten te hebben. Sommige mensen hadden een teken dat ze
boven natuurlijke krachten hadden dat betekende dat er in de familie wel eerder een
persoon krachten had. Zo had Tanisa achterop haar rechter schouder een patroontje
van allerlei bloemetjes. Toen haar moeder verbrand was stortte haar vader in hij verliet
de stad en kon niet meer voor Tanisa zorgen. Nu was ze alleen in het bos zodat ze goed
kon nadenken over haar leven. Het was de regel dat als een weeskind 18 werd hij of zij
het weeshuis moest verlaten. Haar gedachten gingen naar die laatste dag in het weeshuis
Haar 18de verjaardag en ze beleefde die dag opnieuw. Tanisa,Tanisa riep een stem.
De stem rukte Tanisa uit har slaap. Tanisa deed haar ogen open en keek recht in een paar
stralende ogen. Toen ze zag wie haar wakker had gemaakt glimlachte ze langzaam.
Het was haar vriendin en kamergenote Chris. Chris was 17 jaar. Haar volledige naam
was Christiana Brech, maar ze vond Christiana een truttige naam, dus wilde ze Chris
genoemd worden. Ze werd dan ook prompt door iedereen Chris genoemd behalve door
de directrice van het weeshuis. Chris had blond haar tot haar schouders. Ze hield
van kort haar bij zichzelf maar ze mocht het niet korter dan dat knippen van de directrice.
Chris had grote grijze ogen die meestal ontdeugend twinkelden. Chris was knap, heel knap
volgens Tanisa. Ze had een gaaf gezicht zonder onregelmatigheden. Tanisa kwam moeizaam
overeind en stapte van het stapelbed. Chris stond te stralen als een zonnetje. Tanisa keek
naar Chris en vroeg vermoeid : Waarom sta je zo stom te grijnzen op de vroege ochtend?
Weet je wel hoe vroeg het is! Ja, natuurlijk weet ik hoe laat het is zei Chris grijnzend. Toen
ze Tanisa's verontwaardigde gezicht zag zuchtte ze en draaide grappig met haar ogen. En zei: Oké, oké het is nog vroeg. Het is kwart over vijf of zo zei Chris met een nog bredere grijns. Toen vroeg ze opgewonden aan Tanisa: weet je welke dag het vandaag is? Ze gunde Tanisa geen tijd om antwoord te geven en ratelde vrolijk verder. Het is Jou verjaardag, en volgens mij heb je nu ook nog niet door dat je 18 bent geworden klepte ze er gelijk achter aan. Toen was ze opeens stil en er klonken voetstappen op de gang. gejaagd zei Chris met een luisterstem: snel Tanisa spring je bed weer in, dat is vast Mevrouw Kous die controleert elke kamer alsof ze een waakhond is. Ze controleert zelfs het toilet die niemand gebruikt omdat die zo vies is en heel erg stinkt. Snel sprint Chris ook naar het bed en neemt een duik naar het trapje en vliegt op het bed en trekt het dekbed over haar hoofd. Net op tijd want, de deur gaat open en een vrouw van middelbare leeftijd komt in de deur opening staan. Ze kijkt met argusogen de kamer rond. Mevrouw Kous was niet haar echte naam, maar de weeskinderen noemen haar stiekem zo omdat ze haar wel eens met een kapotte kous op haar hoofd hadden zien rondlopen. Of waggelen zoals de kinderen haar rare loopje noemden. Haar echte naam was Marga van Ekker. Marga of Kous had een brede boezem en heel brede heupen. Ze was aardig lang en ze had bruin haar dat grijs begon te worden. Kous draaide zich om en waggelde de gang weer op. Op weg naar de volgende kamer.

hier is het beloofde tweede stuk biggrin

Tanisa en Chris slaakten tegelijk een zucht van opluchting. En ja hoor daar bungelde het hoofd van Chris alweer over de rand van het bed. Er lag een brede grijns op haar gezicht. Ze fluisterde ik heb wat voor je maar het aan niemand laten zien, oké? Oké ik zweer het ik laat het aan niemand in het weeshuis zien, zei Tanisa. En in een tel stond Chris op de grond en rende snel heen en weer. Toen stond ze voor Tanisa met een klein pakje in haar hand. Je moet niet lachen hoor zei ze blozend. Het is een beetje stom. Maar ik weet zeker dat je het leuk zal vinden. Je moet niet gaan lachen hoor. Dus… nou ja … uhm stotterde ze. Hier ze gaf het pakje aan Tanisa. Tanisa maakte het touwtje los en het papier. En daar lag een medaillon met een steen die dezelfde kleur had als haar ogen. Om de steen was het medaillon versierd met allerlei bloemen die sierlijk gegraveerd waren. Tanisa glimlachte blij. Chris riep gelijk: je zou niet lachen! Tanisa’s glimlach werd alleen maar breder en haar ogen straalden hel blauw. Ze vloog het bed uit en om de hals van Chris oh dank je dank je stamelde ze wel vijf keer. Ze kon niet stoppen met glimlachen. Toen knuffelde ze Chris nog een keer en zei: dit is het allermooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen. En ze plette Chris nog een beetje meer. Tot Chris met een verstikt stemmetje zei: moet ik dood of zo je knijpt me helemaal fijn. Tanisa liet Chris snel los. Sorry zei ze dat moest heel even. Wat je heel even noemt snoof Chris met een quasi verontwaardigd gezicht. Het voelde alsof je mijn tante To was. Tanisa keek haar verbaasd aan. Wie is tante To? Ow dat was een tante van mij maar ze is al overleden antwoordde Chris. O zei Tanisa sorry voor jou. Geeft niks ik ben er al overheen zei Chris glimlachend. Het was een tijdje stil in de kamer. Ineens zei Tanisa ik ga jou heel erg missen. Chris zei niets maar ze slikte een opkomende brok in haar keel weg. Toen zei ze weet je die amulet is iets bijzonders want het heeft altijd jou kleur ogen als je het draagt. Buiten begon het al licht te worden, en er klonk geroezemoes op de gang. Het was bijna 7 uur en iedereen moest naar beneden om te verzamelen in de eetzaal. Het weeshuis was vroeger een kast van een huis dat verbouwd is tot wat het nu is. Tanisa en Chris gingen ook naar de eetzaal. Ze schoven aan tafel en mevrouw Kous kwam binnen. Toen alle kinderen rond de grote tafel zaten begon ze gelijk. Morgen gaat er iemand bij ons weg. Iedereen keek naar Tanisa en Tanisa schoof nerveus op haar stoel heen en weer. Mevrouw Kous ging verder met het preekje dat ze steeds opzei als er iemand weg ging. Ze wenste Tanisa nog geluk en gaf haar wat raad mee en dat was zo ongeveer alles. Daarna gingen ze eten. Alle kinderen waren een beetje stil zij zouden de goede, lieve, altijd vriendelijke en geduldige Tanisa echt missen. De Tanisa die je troostte als je pijn of verdriet had. De muzikale Tanisa die het saaie middag uur deed opleven met muziek en zang. Ze zouden zelfs de boze Tanisa missen die hen op hun kop gaf wanneer ze zich misdroegen. Na het eten ging iedereen zijn of haar taak doen. Daarna hadden de kinderen die niet konden lezen of schrijven daar les in van een juffrouw. De andere weeskinderen waren tijdens die les vrij. Tanisa en Chris dus ook. Samen gingen ze naar de speelkamer waar de kleintjes konden spelen en de ouderen studeren en muziek maken. Tanisa hield van muziek en ze kon prachtig piano spelen en zingen. Ze zong altijd liedjes. Meestal kon je aan de liedjes die ze speelde horen hoe ze zich voelde. Vandaag zong en speelde ze droevige liedjes. Maar hoe langer ze speelde hoe beter ze zich ging voelen. Tot slot zong ze nog een mooi duet met Chris. Toen Tanisa stopte met spelen zag ze dat veel van de kinderen stil zaten te luisteren. Ze keek hulpzoekend naar Chris maar wist ook niet hoe ze het had,. Tanisa dacht aan haar familie nou ja het gebrek er aan. Ze was benieuwd in wat voor familie zij terecht zou komen. Elk weeskind dat het weeshuis verliet kreeg informatie over zijn of haar familie. Ook Tanisa droomde vroeger over hoe het zou zijn om in een liefhebbende familie thuis te horen. In een mooi huis te wonen en verwent te worden met mooie spullen, een mooie kamer, lekker eten,mooie kleren en sieraden en ook nog leuke uitstapjes met de familie. Ineens dacht ze aan een rare gebeurtenis in haar leven.